Welkom op onze nieuwe website!

De problematiek van het 'Mass Balance' systeem
Voor de productie van gerecycled polycarbonaat wordt veelal gebruikgemaakt van de zogenaamde Mass Balance methode. Dit is een administratieve systematiek binnen de chemische industrie waarbij duurzame grondstoffen worden vermengd met fossiele grondstoffen (aardolie).
Omdat fysieke scheiding in complexe productieprocessen kostbaar en technisch lastig is, wordt de duurzame input boekhoudkundig toegewezen aan een deel van de eindproducten. Het resultaat? Een verkeerslantaarn kan het label 'gerecycled' dragen, terwijl het fysieke product in de praktijk nog grotendeels uit nieuw, fossiel kunststof bestaat.

Kritiek op deze methode
Milieuorganisaties, waaronder Greenpeace, uiten stevige kritiek op deze werkwijze. De belangrijkste bezwaren zijn:
• Risico op Greenwashing: De methode kan de illusie van een circulaire economie wekken, terwijl de productie van conventioneel plastic onveranderd doorgaat.
• Belemmering van echte recycling: Doordat bedrijven hun duurzaamheidsdoelen via 'papierwerk' kunnen behalen, neemt de urgentie om te investeren in echte materiaalterugwinning af.
• Gebrek aan transparantie: Voor u als afnemer is het onmogelijk om te herleiden of het geleverde product daadwerkelijk een lagere ecologische voetafdruk heeft.

Rapport RIVM
Pyrolyse van kunststofafval Zeer zorgwekkende stoffen in pyrolyse-olie voor de kunststofketen
https://www.rivm.nl/bibliotheek/rapporten/2024-0184.pdf

Onderzoek Investigative Journalism for Europe
Het team van IJ4EU publiceerde in 2025: Het meest gangbare proces, pyrolyse, kan slechts kleine hoeveelheden gerecycled materiaal in conventionele stoomkrakers verwerken, omdat pyrolyseolie corrosief is en doorgaans beperkt blijft tot ongeveer 5% van de grondstof. Bovendien wordt slechts ongeveer 40% van de output van pyrolyse omgezet in monomeren die geschikt zijn voor de productie van nieuw plastic. Klimaatimpactanalyses die door het team zijn onderzocht, geven aan dat pyrolyse meer CO₂ kan uitstoten dan de productie van plastic uit nieuwe olie, en tot wel negen keer meer dan mechanische recycling.

Het team bracht ook de daadwerkelijke uitrol van chemische recycling in Europa in kaart. Van de 78 installaties die de afgelopen jaren in Italië, Frankrijk, Spanje, Duitsland, België, Nederland, Denemarken, het Verenigd Koninkrijk en Zweden zijn aangekondigd, zijn er slechts 18 operationeel. Vier daarvan draaien slechts met tussenpozen als pilotprojecten. Hoewel aangekondigde, geannuleerde en uitgestelde projecten samen een theoretische capaciteit van 2,5 miljoen ton per jaar claimen, bedraagt de gezamenlijke capaciteit van de operationele en pilotinstallaties slechts 0,24 miljoen ton. Van de 14 installaties die daadwerkelijk in bedrijf zijn, hebben er slechts zes openbaar gemaakt hoeveel plastic ze jaarlijks verwerken. Geen van de bedrijven heeft een levenscyclusanalyse (LCA) overlegd ter onderbouwing van de door hen geclaimde emissiebesparingen.

Daarnaast zijn er andere onderzoeken, waaronder "Plastic on Fire" (2025/2026), wijzen op groene claims rond "geavanceerde recycling" (chemische recycling). Critici stellen dat SABIC via een 'massabalans-systeem' kleine hoeveelheden gerecyclede grondstoffen toewijst aan specifieke producten, terwijl het eindproduct grotendeels uit nieuwe fossiele grondstoffen bestaat.

Om pyrolyse als een duurzaam plasticrecyclingproces te kunnen bestempelen, verdraait de industrie het concept van "massabalansberekening"—waarbij productiebatches die in werkelijkheid alleen fossiele grondstoffen bevatten, worden aangemerkt als 100 procent gerecyclede verpakkingen. Een andere truc is "vermeden emissies": door de koolstof die zou zijn vrijgekomen bij het verbranden van een hoeveelheid afval die gelijk is aan de gerecyclede hoeveelheid af te trekken, wordt een schijnbare besparing gerealiseerd ten opzichte van de productie van nieuw plastic.

Feit is dat op massabalans gebaseerde recyclinglabels worden uitgegeven door het door de industrie geleide platform International Sustainability and Carbon Certification (ISCC) en door plasticfabrikanten worden doorgegeven aan merken van verpakte producten. Uit openbare documenten blijkt dat het door Sabic gerecyclede plastic zelfs minder dan 5 procent pyrolyseolie bevat. En de CO2-voetafdrukberekening van de Saoedische petrochemische groep erkent dat het hele proces 6 tot 8 procent meer uitstoot dan de productie van plastic uit fossiele brandstoffen.

Onze koers: Echte verduurzaming
Als leverancier van verkeerssystemen willen wij een wezenlijke bijdrage leveren aan een betere leefomgeving. Wij geloven echter dat duurzaamheid hand in hand moet gaan met transparantie. Het leveren van producten waarbij een hoog risico op greenwashing bestaat, past niet bij onze visie op maatschappelijk verantwoord ondernemen.

In plaats van papieren certificaten, focussen wij ons op tastbare oplossingen. Daarom hebben wij o.a. hernieuwd.nl opgestart, waarbij wij verkeersproducten een volwaardig tweede leven geven door middel van revisie en hergebruik. Zo dragen we direct bij aan een circulaire keten, zonder onduidelijke claims.